మీనాక్షి కుర్కురే! (క్యా! మై ఝూట్ బోలి క్యా? -2)

క్యా! మై ఝూట్ బోలి క్యా?
ఆయ్! ఇడాకుల ఇషయానికీ, డైరెక్ట్రుగా వచ్చీసినామండి!ఆయ్! మరి పెద్దోళ్ళు కుదిర్సినవేమిటి,పిల్లమూకలు కుదుర్సుకున్నవేమిటి, అన్నింటిలోనూ ఒహటే తొందరపాటు కనిపిస్తోందండి! ఎందుకంటే మనువికి కొలబద్దలుగా ఈరంత డబ్బూ,డర్పం,దస్కం…ఇహ నే సెప్పలేండి. ఇసుంటివి సూసేసి, సేసేసుకుంటున్నారండి! అంతే! ఇహ అది మూన్నాళ్ళ ముచ్చట కాక మరేటౌతుందండి?అసలు కారణం నా ఎరికలో…ఆడాళ్ళు అదే మరి మన ఆడమళయళం…అదే ఆడమూకలు…ఆ..అదే..అమ్మాయిల సంఖ్య తగ్గిపోతోందిటండీ…అసలూ! అది సంగంతి కాదేటండి మరి!అందుకు ఈ తొందరపాటు!
ఇహ పోతే అలా అయిన పెళ్ళిళ్ళలో ఇడాకులు పెద్ద ఇసేసమూ,ఇషయమూ నేటండి!అవుతాయి!ఇడాకులూ అవుతాయి!పెడమొకాలు అవుతాయి!అక్కడితో అయ్యిందా! మన సుట్టూ అనేకమంది పెద్దమడుసులుంటారారు కదేటండి! ఆరితో మా సిచ్చొక్కీసినాదండి బాబు!అంటేనండి ఇప్పుడూ…ఇడాకులు తీసీసుకుని అబ్బాయీ, అమేరికా పారెళ్ళినాడనుకోండి(ఎందుకైనా మంచిది అమ్మాయి ఎదురగకుండానండీ…)ఆయ్!ఇహ సేసేందుకు ఏటుందండీ డబ్బు యావ తప్ప!అది సూసేసి మన పెద్దమడుసులు ఈ అమ్మయెంటపడతారండి…ఆడు కొటి తేస్తే, నువ్వీడ కోట కట్టు! అదేందో…ఆ కలకటేరు అవ్వు! ఆడు నిన్ను సూసి ఏడ్వాలా…మరి నువ్వు ఆడ్ని సూసి ఏడ్వాలా…అని సెవ్వుల్లో జోరీగల మాదిరి ఒహటే నస!

ఆయ్! ఆడు కోట్లు సంపాదిస్తే ఈడ ఈ అమ్మాయికేటండి! ఈ అమ్మాయి డబ్బెనకమాలి ఎందుకు లగ్గెత్తాలండీ? అసలు ఆళ్ళెందుకు ఇడిపోయారో కనుక్కునీ, సాతనైతే ఒకింత సాయం సేయాలి,లేకుంటే మనకెందుకులెమ్మని నిమ్మలంగా ఘమ్మ్హని వుండాలి! అసలు ఆడికి డబ్బు పిచ్చి వుంటే ఈ పిల్లకి వుండాలని వుందేటంది! రూలిసు మాటాడితే మరి రూలీసేనండి! ఆడికి బంగల కావలనుకుంటే ఈ పిల్ల మరి సేపల బుట్టకాడే తొంగుంటాదండీ!అది కుదరదని లగ్గెత్తిస్తే ఏటౌతాదంది! ఆడో, ఇదో ఎవరో ఒకరు ఒకరినొకరు పొడిసేసుకుంటారండీ! నేకుంటే పొడిసేస్తారండి! అయ్ బాబోయ్! ఎవరినేటండి? అలా లగ్గెతించినందుకు తవరినేనండి! ఆయ్! అవునంటారా? కాదంటారా?ఓ సూరి ఇసయం తలకెత్తుకోండీ!పెద్దమడుసులూ…అలా మొకం సాటేస్తే ఎల్లాగా?
క్యా! మై ఝూట్ బోలి క్యా? బోల్ దీజియే “కొయినా…భై…కొయినా…”:)

ఆయ్! క్యా మై ఝూట్ బోలి క్యా?

 

ఆయ్! మరేమోనూ మనమేమో  కలుసుకుని సానా రోజులైపోతుండాది! బాగుండారా! మీ అసుంటి పెద్దమడుసుల్ని కలుసుకోవాలంటే, ఒకింత తీరిక, మరో కూసింత ఎసులుబాటు వుండాలి కాదెటండీ!మరందుకే, ఈలు కుదరనేదూ అని సెప్పుకుంటున్నాను.అద్సరేగాని!ఈ పెళ్ళిళ్ళు సేసేసుకోడం, మనం “హమ్మయ్య!అయ్యింది!!!” అనుకునే లోపుల్నే ఇడిపోడం!  సంగతి! ఆయ్! కారణమేటో తెలుసునేటండి మీకూ? ఆ! నా పిచ్చిగానీ మీరూ–పెద్దోరూ! మీకు నే సెప్పేదెమిటి గానీ! నాకూ తెలుసూ– అని నేననుకుంటే వొచ్చేసిన నష్టమేటీ పెద్దగా లేదనిపించీ, మరి మనం మన మనసులో మాట సెప్పేస్తున్నామండి!ఇషయం అర్థమైంది కాదేటండి! ఇహ రేపు ఓ పాలి ఈ ఇసయం మీద మీతో మొరీట్టుకుంటానండి! సెలవనేసుకుందామేటో!!కంగారుపడాల్సినదేటినేదండీ ఇసయం ! ఏదో ఒకింత ఊరుకో బుద్దికాక! మీ బాసలోనైతే బుద్ది లేకానూ…!

మీనాక్షి గరిటి గిరికీలు-సేమ్యా దోసె

 

ఏ మొక్క లేనప్పుడు ఆముదం మొక్కే, మహా వృక్షమండీ బాబు! అందుచేత,ఇంట్లో వున్న వస్తువులతో,మనం కూడా ఓ వంట సృష్టించేసాం.దీనిని ఇంతకముందు ఎవరన్నా చెప్పారో,చేసారో నాకు తెలియదు. నాకు అప్పటికప్పుడు తోచింది,చేసాను.ఇది చాలా వీజీ అండీ!ఓసారి చూడండి.
కావల్సిన పదార్ధాలు:-సేమ్యా-1కప్పు,బియ్యప్పిండి-2కప్పులు, పచ్చి మిర్చి-3,కొత్తిమీర, అల్లం-చిన్న ముక్క,ఉప్పు -తగినంత.
మూకుడులో రెండు చెంచాలు నూనె వేసి సేమ్యాని వేయించండి. తరువాత మూడు కప్పులు నీళ్ళు పోసి,సేమ్యాని ఉడికేలాగా చూడండి.సేమ్యా ఉడుకుబట్టిన వెంటనే దింపేసి,ఉప్పూ, పచ్చి మిర్చి,అల్లం, కొత్తిమీర కలిపేసి, బియ్యప్పిండిని కూడా కలిపేసి  దోసె పిండిలాగ తయారు చేసి దోసెలు పోయండి.ఉల్లిపాయలు మామూలే-కావలిసితే కలుపుకోండి.అన్నట్లు కాస్త పుల్లపెరుగు కూడా నీటితో కలిపితే బాగుంటుంది. ఇంతే సంగతులు–దోసె కడుపులోకి, మనం వీజి చైర్లోకీనూ!

మీనాక్షి కూనిరాగాలు-48

 

ఒక పిలుపులో పిలిచితే పలుకుతావటా,
నా పిలుపులో నిలుస్తావటా,
ఆపదమొక్కుల స్వామీ,
నీ సన్నిధి నా పెన్నిధటా.

                                   ఒక పిలుపులో…

కొండంత దేవుడవని కొండంత ఆశతో
నీ కొండ చేర వచ్చాను,
కనికరించి కాఫాడుమయా…ఆ…

                                   ఒక పిలుపులో…

వడ్డికాసులవాడివటా,
వడ్డీ, వడ్డీ..గుంజుదువటా,
అసలులేనివారిమయ్య, కొసరు మాత్రమీయగలమా? ఆ…

                                    ఒక పిలుపులో…

శివ మానస పూజ

కార్తీక మాసం కదా! ఏదో మనకు తోచింది నలుగురితో పంచుకుంటే మంచిదని అనిపించి కమలమ్మగారి సౌజన్యంతో నాకు దొరికిన శివ మానస పూజ మీకందిస్తున్నాను.మీకు ఇదివరకే తెలిస్తే గుర్తు చేస్తున్నాను అనుకోండేం!

రత్నైహ్కల్పిత మాసనం హిమజలైహ్స్నానం చ దివ్యాంబరం
నానారత్న విభూషితం మృగమ దామోదాంకితం చందనం|
జాజీ చంపక బిల్వపత్ర రచితం పుష్పం చ ధూపం తథా
దీపం దేవ దయానిధే పశుపతే హృత్కల్పితం గృహ్యతాం|| 1

సౌవర్ణే మణిఖండరత్న రచితే పాత్రే ఘృతం పాయసం
భక్ష్యం పంచవిధం పయోదధియుతం రంభాఫలం స్వాదిదం|
శాకానామయుతం జలం రుచికరం కర్పూర ఖండోజ్వలం
తాంబూలం మనసా మయా విరచితం భక్త్వా ప్రభోస్వీకురు|| 2

ఛత్రం చామరయోర్యుగం వ్యజనకం చాదర్శకం నిర్మలం
వీణాభేరి మృదంగ కాహళ కలా గీతం చ నృత్యం తథా|
సాష్టాంగం ప్రణతిహ్ స్తుతి ర్బహువిధా హ్యేతత్సమస్తమ్మయా
సంకల్పేన సమర్పితం తవ విభో పూజాం గృహాణ ప్రభో|| 3

ఆత్మాత్వం గిరిజామతి స్సహచరాహ్ ప్రాణాశ్శరీరం గృహం
పూజా తే విషయోపభోగరచనా నిద్రా సమాధిస్థితిహ్
సంచారహ్ పదయోహ్ ప్రదక్షణవిధిహ్ స్తోత్రాణి సర్వాంగిరో
యద్య త్కర్మకరోమి తత్వదఖిలం శంభో తవారాధనం||4  

కరచణకృతం వా కర్మవాక్కాయజం వా
శ్రవణ నయనజం వా మానసం వాపరాధం
విహిత మహితం వా సర్వమేతత్ క్షమస్వ
శివ శివ కరుణాబ్ధే శ్రీ మహాదేవ శంభో||

                                                                 శ్రీ మచ్చంకరాచార్య విరచితం

Log On To Kamalamma.com

నాకు పరిచయమైన వ్యక్తులలో నాకు స్పూర్తిదాయకమైన వ్యక్తులుగా నిలబడ్డ స్త్రీలు చాలా మందే వున్నారు! ఒక్కొక్కరూ, నన్ను చాలా అబ్బురపరచి, వీళ్ళని చూసి మనం ఎంతో కొంత నేర్చుకోవాలి అని అనిపిన్స్తుంది. అందులో కమలమ్మగారు ఒకరు! వయసు ఈవిడది ఇంకా డెబ్భై ఆరే! అయితే అవిశ్రాంతంగా క్రోషీయా సూది ఈవిడ చేతిలో కదులుతూనే వుంటుంది!అయితే చేతులెలా పని చేస్తుంటాయో అలాగే కళ్ళు టీవీని చూస్తుంటాయి-క్రికెట్ మొదలుగొని అన్ని భాషలలోనూ,అన్ని చానెల్స్లోని అన్ని ప్రోగ్రాంస్ ని ఒకేసారి కిచిడిలా చూసేస్తుంటారు.ఇంకా సుడుకోలు హిందు పేపర్లోవి పూర్తిచేస్తుంటారు. ఇవి కాక గడి-నుడి.మొత్తాని భలే అత్తమ్మ ఈవిడ!ఈవిడ కోడలుగారు  ఈవిడికి తీసిన ఫొటో నేను మీముందుంచుతున్నాను అంతే! ఇంతకీ ఈవిడ ఎవరో చెప్పలేదు కదూ! ఈవిడ మా రెండో అక్కకి శకుంతలకి (chakralawordpress.com)కి అత్తగారూ! నాకు అమ్మనూ!

మీనాక్షి కూనిరాగాలు -47

 

కలగంటినే నేను కలగంటినే
కలలోన తల్లిని కనుగొంటినే
ఎంత బాగున్నదో నా కన్నతల్లి
ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళ కగుపించె మళ్ళీ
                                   కలగంటినే…
మెడలోన అందాల మందారమాల
జడలోన మల్లికా కుసుమాల హేల
ఎంత బాగున్నదో నా కన్నతల్లి
ఎన్నాళ్ళకెన్నాళ్ళ కగుపించె మళ్ళీ

కలగంటినే…

 కంచి కామాక్షియా ,కాకున్ననేమి!
కాశి విశాలాక్షి కాకూడదేమి ?
కనుగొంటినే నేను కనుగొంటినే
ఆమె ఎవరో కాదు భారతమాత !
ఆమె ఎవరో కాదు భారతమాత!

  కనుగొంటినే  నేను కనుగొంటినే

కలలోన తల్లిని కనుగొంటినే

కార్నర్ సీట్-10

ఇంటికి వెళ్ళేసరికి వీధి గుమ్మం తెరిచే వుంది.విమల ఎక్కడా లేదు. బహుస వంటింట్లో వుందేమో!నీరసంగా పడక్కుర్చీలో కూలబడ్డాను.కళ్ళు ముసుకోంగానే మళ్ళీ బస్టాపులో నే చూసిన దృశ్యమే నన్ను వెంటాడింది.అప్రయత్నంగా కళ్ళ వెంబడి నీళ్ళు కార్డం మొదలైయ్యాయి.తల పగిలిపోతోంది. వెలుతురుని ఏ మాత్రం కళ్ళు భరించలేక పోయాయి.కుడి చేతిని  నుదుటి మీదుగ వ్రేలాడేసి కళ్ళు మూసుకుని వెనక్కి వ్రాలాను.

ఎప్పుడు వచ్చిందో విమల  నా నుదుటి మీదనించి చేయి తప్పించి నుదురు వేడిగా వుందేమోనని చూస్తోంది.
“ఏవండి ఒంట్లో బాగా లేదా? నీరసంగా వుందా? ఎందుకలా పడుక్కున్నారు? కనీసం పిలవనన్నా లేదే!కాఫి తేనా…”ఒక్కసారి కళ్ళు విప్పి విమల కేసి చూసాను.ప్రొద్దుటి విమలకీ,ఇప్పటి విమలకీ ఎంత తేడా! నా గురించి ఎంత ఆత్రుత!విమల చేయి వేయగానే,చేతిలో వున్న  చంటిపిల్ల కూడా  నా నుదుటి మీద తన చిట్టి చేయి వేసింది. ఎందుకో తెలీదు   ఆ చేయి ఇప్పుడు ఎంతో స్వాతనగా చల్లగా అనిపించింది.విమల  నేను చికాకుగా ఫీలవుతానేమోనని ఆ చేతిని తప్పించబోయింది.నేను గబ్బుక్కున ఆ చేతిని తీసి నెమ్మదిగా అక్కడే పెట్టుకున్నాను.విమల ఆశ్చర్యపోతూ ప్రక్కనే వున్న కుర్చీని దగ్గరగా లాక్కుని,”ఏమి జరిగిందండీ?”అంటూ తల నిమిరింది.
విమల చేసిన పనినల్లా చంటిపిల్ల కూడా చేస్తోంది.అంత బాధలోనూ నాకు నవ్వొచ్చింది. విమల చేతిలోంచి పాపని నెమ్మదిగా ఒళ్ళోకి తీసుకున్నాను. నేను చేసిన  ఈపని మరింత ఆశ్చ్ర్యపోయింది.మాట్లాడకుండా తన పెద్ద కళ్ళని మరింత పెద్దవిగా చేస్తూ నాకేసి చూసింది.
“విమలా! నీ కోర్కె ప్రకారం మనం ఈ పాపని పెంచుకుందాము. ఏ సంబంధం లేకపోతే ఈ పాప మన దగ్గరకెందుకు వస్తుంది?నీకు ఇంత దగ్గరౌతుంది?ఈ పాప చేయి వేసి నిమరగానే నాకు స్వాంతన గా ఎందుకనిపించాలి!నువ్వు నరసమ్మతో చెప్పు. నెమ్మదిగా ఫార్మాలిటీస్ అన్నీ పూర్తి చేసుకుందాము…”నేను మాట్లాడుతూనే వున్నాను. విమల గబుక్కున పాపని తీసుకుని గట్టిగా ముద్దు పెట్టేసుకుంది. ఆ సంబరంలో నన్ను కూడా వదిలిపెట్టలేదు.
“నాకు తెలుసండి మీరు ఒప్పుకుంటారనీ! ఈ రోజు నిజంగా ఎంత మంచి రోజండీ!నాకు మాటలు రావట్లేదు”అంటూ పొంగిపోయింది.చాలాకాలం తరువాత విమల కళ్ళలో అంత ఆనందాన్ని చూసాను.ఆనందంతో ఆమె కళ్ళు నీళ్ళు చిప్పిల్లుతున్నాయి కూడా!
నిజంగా ఈ రోజు మంచి రోజా?ఆ కార్నర్ సీట్ కుర్రాడు తను చనిపోయికూడా ఇంకొకళ్ళకి మంచి చేయగలడని నిరూపించుకున్నాడా?ఏమో తెలీదు.బ్రతుకులో ఏ ముడి ఎందుకుపడుతుందో…ఏ ముడి ఎందుకు విడిపోతుందో.
విమల నెమ్మదిగా తేరుకుని అప్పుడు మళ్ళీ అడిగింది.”అద్సరే! ఇంత మంచిడెసిషన్  తీసుకున్నప్పుడు మరి ఇంటికి వచ్చినప్పుడు అలా వున్నారేమండీ?ఆఫీసులో ఏమన్న గొడవ జరిగిందా?మీరు మనస్పూర్తిగానే ఈ డెసిషన్ తీసుకున్నారా?”
“లేదు…లేదు ఇది నేను మనస్పూర్తిగానే ఈ నిర్ణయం తీసుకున్నాను.దీంట్లో   ఎటువంటి సందేహం పెట్టుకోకు.మిగిలిన విషయాలు ఇప్పుడు చెప్పలేను విమలా.ఒక కప్పు కాఫీ ఇవ్వవూ”,అంటూ మాట మార్చేసాను. ఎందుకో  ఆ కుర్రాడివిషయం   ఇ ప్పుడు విమల కి చెప్పాలనిపించలేదు.
“తప్పకుండానండీ. పాపని ఓ సారి పట్టుకోండి”,అంటూ వంటింట్లోకి బయలుదేరింది.నా చేతిలో గుండ్రని కళ్ళు అటూ ఇటూ త్రిప్పుతూ పాప!ఏవిటో తెలీదు నా కళ్ళకి ఆ క్షణంలో పాప కళ్ళు ఆ కుర్రాడి కళ్ళలానే అనిపించాయి. అప్పుడే వస్తున్న విమల కళ్ళ కేసి చూసాను. అదేమిటో ! ఆ కళ్ళు కూడా నాకు  అదే  పోలికలో కనిపించాయి.నా ఆలోచనలకి నాకే నవ్వొచ్చింది. చిరునవ్వుతో విమల చేతిలోంచి కప్పు అందుకున్నాను.

*************

(అయిపోయింది)

కార్నర్ సీట్-9

.
నాలుగు అడుగులు గబ గబా  వేయగలిగాను గాని కాని తరవాత అడుగు ముందుకు పడలేదు. ఒక్కసారిగా  నిస్సత్తువ  నన్ను  ఆవరించేసింది. అక్కడ   చిమ్మిన  రక్తానికి   కళ్ళు  బైర్లు  కమ్మేసాయి.ఒక్కసారి ఓపిక తెచ్చుకుని   మూగివున్న జనం మధ్యలోంచి మరోసారి నిర్ధారించుకోడానికన్నట్లు ముఖం వంక పరికించి చూసాను.నేను చూసినది అబద్దం కావాలి అని పదివేలసార్లు కోరుకుంటూనే…కాని ఏమీ లాభం లేదు.నేను చూసింది అక్షర సత్యం.అతను…అతనే!బస్సు కింద  రక్తపు మడుగులో అతను.తట్టుకోలేకపోయాను.
ముఖం గబుక్కున ప్రక్కకి తిప్పేసాను.

“స్పాట్లో పోయాడు సార్! పాపం చాలా  మంచివాడు.నాలాంటివాళ్ళకెందరికో వాళ్ళ కాళ్ళ మీద వాళ్ళు నిలబడడానికి ఎంతో సహాయం చేసాడు. నాకు తెలిసి ఈ రోడ్ లో పాన్ డబ్బవాలా దగ్గరనించి చాలా మంది ఆయన వల్ల  సహాయం పొందినవాళ్ళే! ఏ మిటో బోల్డు డబ్బుంది! కాని నా అన్నవాళ్ళు ఎవ్వరూ లేరు.ఎవరో చుట్టాలమ్మాయి ని   చెల్లెలని చేరదీసారు. ఈ   వీధి చివరే  ఇల్లు.అయ్యో చిన్నవాడు…నా ప్రక్కనున్న హొటల్  ఓనర్  అగకుండా దుఖం తో పూడుకు పోయిన  గొంతుకతో  మాట్లాడుతూనే వున్నాడు.నా కళ్ళు ఏమి చూస్తున్నాయో నాకే అర్థం కాలేదు.అటు వైపు మాత్రం  మళ్ళీ చూడలేక పోయాను. అతని గురించి ఏవేవో కష్టాలు  ఊహించుకున్నాను.కాని అతనికి ఏ మాత్రం సంబంధం లేని ఇలా  హఠాత్తుగపోయి ఇంత దుఖాన్ని కలిగిస్తాడనుకోలేదు.అసలు మానవ జీవితాలకి  మొదలూ తుది వుంటాయేమోకాని, మానవ సంబంధాలకి వుండవేమో.ఎందుకునాకింత బాధ ఎవరో ఆప్తులు పోయినట్లు. కేవలం కార్నర్ టేబుల్ రోజూ పంచుకున్నందుకేనా?కాదు…కాదు అంతకు మించినదేదో మా మధ్యన వుంది.ఇదే ఇంకెవరికన్నా అయివుంటే ఓసారి “అయ్యో” అనుకుని ముందుకి  సాగిపోయియుండేవాణ్ణేమో!అంతే కదా ఎవరైనా చేసేది!కానీ ఇతనికి నా అలోచనల్లోనో,ఊహల్లోనో స్థానం కల్పించి ఇతనికీ నాకు అనుబంధాన్ని నేసేసాను నేను.   కూడా చేసేడేమో! నాకేం తెలుసు! తెలిసినదల్లా       అతని   హఠాన్మరణం నన్ను కుదిపేసింది.ఓసారి వెనక్కి తిరిగి చూసాను. అక్కడ జరగాల్సినవన్ని జరిగిపోతున్నాయి.ఇంక అక్కడ ఆగి మాత్రం  నేను ఏం చేయగలను. నెమ్మదిగా ఇంటివైపు అడుగులేస్తున్నాను.ఇలాంటి సమయాల్లో  విమల కన్నా నాకు ధైర్యం చెప్పేవాళ్ళెవరున్నారు?

కార్నర్ సీట్-8

మా  ఆఫీసులో  ఏకాంతానికి  ఏమి  కొదవ లేదు. అసలు   అవసరం  పడితే ఒకటి రెండు పొడి ముక్కలు మాట్లడుకోడానికే టైం  దొరుకుతుంది.యాంత్రికత జుట్టు విరబోసుకుని స్వైర విహారం చేస్తుంది.అయితే నేను మాత్రం అదౄష్టవంతుడననే చెప్పాలి. నా ప్రక్క శీటు  డేటా ఎంట్రి ఆపరేటర్ మాత్రం నన్ను తనకి ఖాళి దొరికినప్పుడల్ల నన్ను పలకరిస్తూనే వుంటుంది .మాంచి చురుకైన పిల్ల…నా పుష్పకం నుండి నేను దిగే లోపలే చిలిపిగా పలకరించేసింది.
“ఏం సార్! మీ ఆవిడతో అంత సీరియస్గా పోట్లాడేరా?టైం అయిపోయినా సీటుకే అతుక్కుపోయారు?చ లో జీ…”అంటూ  నవ్వేసింది. నేనూ లేచి బస్ వైపు   అడుగులేసాను.ఇంటికెడితే విమల ఎల వుంటుందో…ఏముది ఆ చంటి పిల్లనెత్తుకుని అటూ  ఇటూ తిరుగుతుంటుంది.సరే కానీ… హమ్మయ్య ష్టాపు వచ్చేసింది. ట్రఫిక్ జాంలు గట్రా ఏమీ లేకుండా! బ్రతుకు జీవుడా! అన్నట్లు గోల్డ్స్టార్ టీ కార్నర్లో   కార్నర్ సీటు  నా కోసం ఎదురు చూడదూ!అడుగు ఆటోమటిక్ గా అటు పడింది. అలవాటైన బేరర్కి నే చెప్పేదేముంది. చిరునవ్వు రూవ్వి వాడు ముందుకి సాగడు.
ఇంకా ఆ ఆవారా బ్యాగ్ యువకుడు రాలేదేమిటిచెప్మ? ఎదురు సీటు ఖాళిగా వుంటే ఏదో వెల్తిగా వుంది.నాకు టీ వచ్చేలోపు వస్తాడేమోలే! ఏ ప్రైవేటు కంపనిలోనో పని అయివుంటుండి.పైన వాడు ఇంకా వదలకుండా పీక్కుని తింటున్నాడేమో! నా అలోచనలకి నాకే నవ్వొచ్చింది.ఎందుకు నేను అతనిని కష్టాల్లో వున్నట్లుగానే వూహించుకుంటాను. ఏం..తన ప్రియురాలితో కలిసి ఏ పార్క్లోనో ముచ్చట్లాడుకుంటూ వుండచ్చు కదా…

తాపిగా  విండోలోంచి బయటకు చూస్తూ కూర్చున్నాను.బస్సులు వస్తున్నాయి,అరక్షణం   ఆగినట్లే ఆగి పోతున్నాయి.ఈ టైంలో  ట్రాఫిక్ ఎలా వుంటుందో తెలీదూ? ఏమిటో  ఆ పరుగులు…ఎక్కడికో ఆ వురుకులు…అప్రయత్నంగా నవ్వొచ్చింది. టీ తీసుకొచిన బేరర్ కూడా  ఎందుకో ఓ సారి అటు చూసి నవ్వడు.
ఇంతలో పెద్ద శబ్దం. టీస్తాల్లో వున్న అందరూ బయటకు పరుగులు తీసారు. అందరూ గందరగోళంగా  మాట్లాడడం మొదలుపెట్టారు. “ఏం సార్ ఏదన్నా బాంబా.లేదా  మామూలుగా యాక్సిడెంటేనా. ఈ పాయింట్లో అలవాటేగా…ఎవరో అంటూ  నా ప్రక్క నించి ముందుకి సగిపోయాడు. ఎందుకో నా మనసు కీడుని శంకించింది…ఒకవేళ ఆ  కుర్రాడు కాదు కదా!…ఛ ఛ…వెధవ మనసు…మంచి అలోచనలే రావా ఎప్పుడూ…నా ఆదుర్దా నన్ను  నిలువనీయ లేదు.నిజానికి  నాకిలంటివంటే చాలా భయం . కాని మనసు ఊరుకోవడం లేదు.ధైర్యం చిక్కబట్టుకుని ఏమి జరిగిందోనని  ముందుకి నడిచాను.